Legends Trail 350 km

---

Gepubliceerd op 12-10-2026.

Voorwoord

De eerste 350 kilometer lange editie van de Legends Trail gaat de boeken in als een kletsnat slagveld waarbij slechts 21 van de 111 lopers de finish haalden. Vlak na de race kon ik nauwelijks bevatten wat er was gebeurd. Als men vroeg hoe het was, kwamen er louter onsamenhangende fragmenten uit mijn mond. Maar door de pen erbij te pakken en na te praten met lopers als Thijs en Frank kwamen er steeds meer antwoorden bovendrijven. Genoeg voor weer een mooi verhaal en een inkijkje in dit monsterlijke avontuur dat maar liefst 85 uur duurde.

De start

Vanaf Collège St. Roch, de iconische start- en finishlocatie van Legends Trail, zie ik hoe de avondzon een gouden gloed over de winterse, doch groene Ardennen werpt. De zon zal zich hierna dagenlang verschuilen achter een grijze sluier die gepaard gaat met veel regen. Ik aanschouw het tafereel vanuit de auto, waar ik de laatste puntjes op de i zet. Het zijn belangrijke momenten van stilte voor ik me onderdompel in een avontuur waarvan ik de omvang nog niet goed besef.

Vlak voor de start verzamelen we ons op het binnenplein waar race director Tim ons traditiegetrouw toespreekt. Het is een fijn weerzien van lopers en vrijwilligers en de sfeer is zoals altijd positief. Hier zien we elkaar namelijk niet als concurrentie, maar als medelopers. We lopen niet tegen elkaar, maar met elkaar, tegen de race en dat maakt de Legend Trail zo uniek. Om klokslag 18:00 uur begin ik samen met 110 andere lopers aan de tocht van 350 kilometer en 13.500 hoogtemeters. Als het meezit, loop ik hier over 3 à 4 dagen over de finishlijn.

De eerste helft

Etappe 1 (0 - 67 kilometer)

De zon verdwijnt al snel achter de bosrijke horizon en maakt plaats voor een mooie sikkelmaan. Daarmee verdwijnt ook de gezonde portie naïviteit die ik aan de start had. De herinnering aan hoe ik hier vorig jaar zowel mank als hallucinerend over de finish kwam, laat me goed beseffen hoe zwaar het gaat zijn. Als de tijd dan ook nog eens langzaam verstrijkt, word ik compleet bevangen door de afstand en ervaar ik een drukkend gevoel op mijn borst. “Wat is 350 kilometer toch gruwelijk lang”, denk ik bij mezelf. Vraag me niet waarom ik dat nu pas realiseer.

Na een aantal onrustige uren sluit ik aan bij David en Giovanni, die ik nog ken van eerdere races. We lopen samen naar de Ourthe, dat na 50 kilometer het eerste hoogtepunt op de route is. Door het speels klauteren langs de rotsachtige oevers verlies ik eindelijk de tijd uit het oog en kom ik na ruim 10 uur aan bij Checkpoint 1. De kop is eraf.

Als de tijd ergens vliegt, dan is het wel op een checkpoint. Tegen de tijd dat ik gegeten heb, mijn voeten heb verzorgd en mijn racevest op orde heb gemaakt, is het later dan verwacht en wordt het hoog tijd om weer te vertrekken. Ik jaag nog snel een tandenborstel door mijn mond en begin rond 6 uur ‘s ochtends fris aan de tweede etappe.

Etappe 2 & 3 (67 - 160 kilometer)

Je zult het altijd zien; net als je voeten droog en verzorgd zijn moet je dwars door de rivier heen. Ik heb waterdichte sokken aan, maar die zijn lang niet zo hoog als dat deze rivier diep is. Omdat ik geen zin heb in loopgraafvoeten, neem ik de tijd om mijn sokken uit te doen en de zooltjes uit mijn schoenen te halen. Eenmaal aan de overkant droog ik mijn voeten goed af voordat ik alles weer aantrek. Het is een kleine investering die zich snel terugbetaalt en het verbaast me dat niet meer lopers dit doen.

Na de Ourthe voert de route ons naar het besneeuwde hoogplateau Baraque Fraiture. Het terrein wordt steeds natter en er hangt een onheilspellende mist. Ik geniet er volop van, want dit soort condities tekenen de Legends Trail. De kilometers vliegen dan ook voorbij. Voordat ik er erg in heb, ben ik alweer bij Checkpoint 2, waar ik anderhalf uur uitrust. Daarna vervolg ik mijn weg naar Trois-Ponts en vink ik de vele klimmetjes in die omgeving samen met David en Giovanni af.

Als de avond is gevallen en ik in mijn eentje door een donker bos loop, krijg ik last van een pijnlijke schuurplek tussen mijn billen en onderbroek. Om mijn modderige schoenen niet uit te hoeven doen, pak ik een schaar uit mijn EHBO setje, knip ik mijn onderbroek aan flarden en stop ik het weg in mijn racevest. Om dit soort problemen niet van kwaad tot erger te laten gaan, moet je niet alleen snel maar soms dus ook creatief handelen.

Na een dag vol modder, sneeuw, mist en plezier kom ik rond middernacht aan bij Checkpoint 3. Daarmee is mijn plan om de eerste 160 kilometer goed door te komen geslaagd. Ik deed daar 29:40 uur over en dat is lang niet gek.

Na wat gegeten te hebben ga ik buiten op zoek naar een mooie slaapplek, want binnen slapen is niet toegestaan. Tot mijn geluk tref ik een grote overkapping aan die me zowel droog als uit de wind houdt. Ik kruip in mijn bivakzak en geniet van twee hele solide uren slaap. Het regent hard, maar dat maakt mijn warme cocon extra knus.

Rond 4 uur ‘s nachts trek ik er weer op uit. Ik ben goed uitgerust en dat is maar goed ook, want de volgende etappe is maarliefst 72 kilometer lang en zit bomvol hoogtepunten.

Het kantelpunt

Etappe 4 (160 - 232 kilometer)

Een nieuwe dag breekt aan als ik de bossen van Malmedy achter me laat en richting de mythische Hoge Venen loop. Daar steekt de wind op en begint het harder te regenen. Van de 30 centimeter sneeuw die hier afgelopen dagen gevallen is, is alleen nog een dun laagje natte sneeuw over. Daaronder is alles kletsnat en de paden staan volledig blank.

Ik ben inmiddels aangesloten bij Ann Andries en loop daar de komende kilometers af en aan mee samen, al hebben we elkaar weinig te melden. De cocktail van natte sneeuw en horizontale regen laat weinig ruimte over voor een babbel. Als we bij een volledig ondergelopen stuk veen aankomen en de GPS aangeeft dat we er dwars doorheen moeten, sta ik even achter mijn oren te krabben. “Mijn god. Hoe kom ik hier ooit doorheen?” Ann twijfelt geen seconde en stapt van grasbult naar grasbult. Ik vind het riskant. Eén misstap en ik zak misschien wel tot mijn heupen weg. Met mijn stokken steek ik een paar keer goed op de volgende bult om de stevigheid te testen alvorens ik erop stap. Zo kom ik stap voor stap op zorgvuldige wijze door het ondergelopen veengebied.

Na een tijdje blijkt er niks meer waterdicht te zijn. Mijn kleding is dermate doorweekt waardoor de wind het extra koud maakt. Het romantische vooruitzicht van de besneeuwde Hoge Venen verandert langzaam in een ware nachtmerrie. Gelukkig is er een tussentijds checkpoint bij Baraque Michel, dat bestaat uit een partytent met wat campingstoeltjes, dekens en een pan soep. Het is fijn om even droog te zitten. Maar omdat het hier niet bepaald warm is, drink ik slechts een kom soep en loop ik snel weer door. Mijn kachel moet blijven branden, hoe graag ik hier ook zou willen blijven zitten.

Ook het westelijke deel van de Hoge Venen staat volledig onder water. IJskoud smeltwater, welteverstaan. Aangekomen bij La Hoëgne, de eerste van drie opeenvolgende rivieren die ik kilometerslang zal volgen, wordt duidelijk waar al dat water naartoe stroomt. De kolkende watermassa is haast oorverdovend en slokt op veel plekken het pad op. Grasbulten, stenen, boomwortels en soms door de bosjes: urenlang is elke stap een split-second zoektocht naar de beste plek om mijn voet op te zetten.

Het volledig ondergelopen parcours, de regen en de kou hebben in de afgelopen uren op me ingepraat. “Stop hier maar mee. Je bent volledig doorweekt. Je waterdichte wanten staan vol met water en in de jaszakken van je regenjas kun je een goudvis vervoeren. Dit is toch niet normaal?” Wat ik vandaag ervaar is een niveau van tegenslag en discomfort waar ik nog nooit eerder aan ben blootgesteld. In plaats van de omstandigheden te accepteren, verzet ik me ertegen. Ik ken de mentale trucjes, toch vergeet ik ze nu toe te passen.

Doorweekt, koud, gefrustreerd en vol twijfel stap ik rond 8 uur ‘s avonds Checkpoint 4 binnen. Deze 16 uur durende etappe die ik overwegend solo en zonder rustmoment heb afgelegd heeft mijn innerlijk ultra-vlammetje gedoofd. Zal ik in staat zijn om het tij te keren?

Ik ga zitten, sla wat dekens om me heen en begin bovenaan mijn checklist. Dit is hét moment om me aan mijn plan te houden en geen steken te laten vallen. Om te beginnen giet ik het water uit mijn jaszakken en wanten. Zelfs mijn EHBO kit is doorweekt terwijl het in een afgesloten zak zit. Om het feest compleet te maken breekt de rits van mijn racevest af. In mijn hoofd wisselen gevoelens van hoop en wanhoop zich continu af. “Ik zit al op 230 kilometer. Laat ik niet nog een keer terug moeten komen. Gewoon de ene voet voor de andere zetten.” Daarna klinkt het: “Ik ben er helemaal klaar mee.”

In een situatie als deze is slaap de perfecte resetknop, maar door het ontbreken van een afdak valt er regen in mijn gezicht en word ik al na een klein uur wakker. Het stormt dan nog steeds in mijn hoofd en dus bel ik mijn vrouw, Brooke.

“Ik zit er aardig doorheen” zeg ik.
“Hoe gaat het met je maag? Eet je genoeg?”
“Met mijn maag gaat het goed en ik eet meer dan voldoende.”
“Hoe zijn zijn je benen?”
“Die zijn nog wel goed.”
“En je voeten?”
“Die doen wat pijn, maar ze zien er nog goed uit”
“Dus het is puur mentaal?”
“…, ja.”
“Je gaat het jezelf nooit vergeven als je om die reden stopt. Heb je nog 15 minuten in je?”
“Ja.”
“Dan ga je voor 15 minuten naar buiten.”

Zoals verwacht weet Brooke de juiste woorden te vinden. Ons gesprek woekert mijn innerlijk ultra-vlammetje weer aan en ik maak me klaar om weer op pad te gaan. Ik zie Olav en Tim ook aanstalten maken en omdat ik wel wat gezelschap kan gebruiken slaan we de handen ineen. Uiteindelijk sluit ook Damien aan. Goed ingepakt met droge regenkleding lopen we rond middernacht samen de duisternis in. Het is tijd om weer wat goesting te vinden.

Herpakken

Etappe 5 (232 - 306 kilometer)

Het nieuwe gezelschap doet me goed. We doen het rustig aan, wat helpt om vertrouwen te tanken en de moraal op te krikken. Na een tijdje breekt de groep langzaam op en blijf ik met Damien over. Zijn tempo gaat omhoog, maar ik zet graag een tandje bij om in zijn gezelschap te blijven.

Vlak voor Spa staat er een verdwaalde loper op het pad. Met een schorre stem en Vlaams accent zegt hij dat zijn horloge gek doet en niet weet waar hij heen moet. Ook zijn de batterijen van zijn hoofdlamp praktisch leeg en heeft hij veel pijn aan zijn knie. Zijn naam is Thijs en we trekken met drieën verder richting Fagnes des Malchamps. Onderweg voorzie ik Thijs nog van mijn reserve hoofdlamp. Ik ben blij dat ik hem kan helpen.

Fagne de Malchamps is net als de Hoge Venen een onbeschut hoogplateau, dus ook hier waait de regen horizontaal in ons gezicht. Je raadt het al. Binnen no-time ben ik weer volledig doorweekt en daarmee dus ook weer zo koud als een Calippo. Hierdoor zit ik er helaas weer volledig doorheen. Toch hou ik het voor mezelf, want het is belangrijk om medelopers niet lastig te vallen met enige vorm van negativiteit. Zo heeft Thijs alle reden om te klagen, van materiaalpech tot een zere knie. Toch hoor je hem niet. Althans, hij slaakt zo nu en dan een pijnkreet, maar hij klaagt nooit. Na een korte afdaling stuiten we op het Safety Team en zie ik hun verleidelijk warme auto staan. Terwijl we een kort praatje maken, voel ik de drang om het op te biechten. Na een diepe zucht gooi ik het eruit: “Ik denk dat ik er misschien wel klaar mee ben… Ik heb het ijskoud en zit er aardig doorheen." Thijs moet er niks van weten. “Nee, gast! Jij gaat nog veel te goed!” Een andere loper sluit aan en zegt: “Ik zit er ook doorheen, maar ik ga wél door”, waarbij hij sterk de nadruk op het woord ‘wel’ legt. Ik kijk hem zwijgend aan. Zijn naam is Bernhard en hij heeft volledig gelijk. Ook het Safety Team verzoekt me om door te gaan en geeft aan dat ik ze altijd nog kan bellen. Ik knik instemmend. Ze geven me een flesje cola en ik gebruik hun kofferbak om een extra thermo shirt aan te trekken. Het zijn voor de hand liggende stappen die ik zelf niet meer zie.

Bernhard en Damien verdwijnen langzaam uit zicht en dus vervolgen Thijs en ik samen onze weg. Hij is een gezellige kerel met goeie praat, dus daar trek ik graag mee op. Na een tijdje haalt Olav ons in. Ik zie de strijdlust die uit zijn ogen straalt en hij stapt stevig door. Heel stevig. Ik doe dat niet en daarmee komt onmiddellijk het besef dat het tijd wordt om weer gas te geven. Ik vertel Thijs dat ik een tandje bij wil doen en bij Olav aan wil haken. Echter, na een korte zoektocht naar een bruggetje zie ik hun hoofdlampjes niet meer achter me. Dan maar solo door. Met het ochtendgloren dat volgt merk ik dat ik weer lekker in de wedstrijd kom en dat ik de negatieve golf aan gedachten achter me heb gelaten. Het is droog, ik ben warm en een nieuwe dag breekt aan.

Als later in de ochtend de vermoeidheid toeslaat, doe ik iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan: een micro-dutje langs het pad. Onder aanhoudende miezer ga ik op een bankje in het bos liggen en zet ik de wekker op 5 minuten. Ik haal een paar keer diep adem en ontspan lichaam en geest. Er heerst volledige stilte tot ik plots vind dat het weer tijd is om door te gaan. Tot mijn verbazing zijn er dan nog maar 2,5 minuten verstreken. Of ik daadwerkelijk geslapen heb, durf ik niet te zeggen, maar de vermoeide randjes zijn er weer even vanaf.

De rest van de etappe loop ik vaak in gezelschap en dat is geen overbodige luxe na gister. Zo loop ik af en aan met Bernhard, Damien, Fernando en Bart en eten we samen flink wat tosti’s bij tussentijds checkpoint Chez Ingo. Tegen het einde van de etappe regent het weer pijpenstelen, maar gelukkig kan ik Checkpoint 5 al bijna ruiken. Wat ook helpt, is dat ik via Google Streetview al heb gezien dat er bij dat checkpoint een overkapping is voor een heerlijk dutje in de bivakzak. Hoera!

Bij binnenkomst zit er slechts één andere loper: Wouter. Hij vraagt of mijn naam daadwerkelijk ‘Avontuur’ is en of ik de laatste etappe samen met hem wil lopen. Dat zie ik wel zitten, dus we spreken af dat we om 19:00 uur vertrekken. Dat betekent dat ik hier 3 uur de tijd heb om mezelf op te lappen. Alle natte zooi gaat over de verwarming en ik duik zo snel mogelijk mijn bivakzak in. Helaas komt van de geplande 2 uur slaap maar 1 uur terecht. Ik heb het te warm en ben onrustig.

Terug binnen barst het checkpoint uit haar voegen. De kachel draait overuren en de ramen zijn aangeslagen met condens van de doorweekte zielen die binnen zitten. Ik kijk eens goed rond en zie mensen met strijdlust in hun ogen. Na 3 dagen is het kaf van het koren gescheiden. Iedereen die het tot checkpoint 5 heeft geschopt is een beestachtige machine. De groep lopers werd met elke etappe hechter en dat bereikt hier een hoogtepunt. Wij zijn de overgeblevenen en we gaan eens even laten zien wat we waard zijn.

De grande finale

Etappe 6 (306 - 350 kilometer)

Ik trek de laatste kledingstukken van de verwarming af en ga om 19:15 uur met goede moed naar buiten. Wouter is dan al vertrokken en het duurt zo'n 6 kilometer voordat ik bij hem aansluit. We leren elkaar goed kennen tot we elkaar niet meer kunnen verstaan door de oorverdovende watermassa die Chefna heet. De komende uren is het belangrijk om goed bij de les te blijven, want dit gebied is als de Champions League finale van het kaartlezen. Het is een doolhof van smalle paden en talloze bruggetjes en door de steile vallei zit je GPS horloge er sowieso naast. Ook heeft de wilde rivier sommige passages onmogelijk gemaakt, waardoor we een enkele keer vastlopen. Dan gaan we allebei direct in problem solving modus. Omhoog? Rechtdoor? Terug? Alle opties worden snel bekeken totdat de eerste roept een weg te hebben gevonden. En zo gaan we weer verder.

Naarmate de nacht vordert gaat het steeds harder regenen en dus ben ik op den duur weer doorweekt. Ik heb inmiddels geleerd wat kou met me doet, dus ik loop met een hoog tempo de volgende steile klim op om warm te blijven. Ik sta ervan te kijken hoe goed dat klimmen gaat, zo na 320 kilometer en in een vierde nacht. Maar, ondanks dat we nog goed tempo maken waar het terrein het toelaat, zijn we alles behalve snel. Zes uur na Checkpoint 5 verlaten te hebben berekenen we dat we gemiddeld slechts 3 tot 3,5 kilometer per uur lopen.

Rond half 2 ’s nachts komen we bij het laatste tussentijds checkpoint aan, waar ik plaatsneem in een bushokje. Hier trakteert Nick ons op soep en koude friet. Omdat mijn handen op dat moment onder de modder zitten worden die frietjes ook nog eens met de hand gevoerd. Hemels. Met nog zo’n 21 kilometer te gaan lijkt de finish dan eindelijk binnen bereik!

Ik merk er maar weinig van dat het al de vierde nacht is. Ik heb geen hallucinaties en pijn is naar de achtergrond verdwenen. Ik vermoed dat Wouter en de zelfverzekerdheid die van hem af spat daar een grote rol in spelen. Hij lijkt er nog veel plezier in te hebben. Op de momenten dat we uitgepraat zijn, zet hij cabaret op of luisteren we naar hitjes die uit het speakertje van zijn telefoon klinken.

In Aywaille, zo’n 10 kilometer voor de finish, begin ik me beroerd te voelen. Het ene moment ben ik heel warm, het andere moment heb ik het ijskoud. Ook voelt mijn maag leeg aan, terwijl ik net nog een chocoladereep heb gegeten. Het gaat toch niet zo zijn dat ik op een aantal kilometer voor de finish flauwval en het niet haal? Wouter verzekert me dat het er allemaal bijhoort en herinnert me eraan dat we het lichaam een flinke opdonder hebben gegeven in de afgelopen dagen. “De kaarten zijn geschud. We gaan niemand meer inhalen en niemand haalt ons meer in. We gaan op een gedeelde 10e plek finishen,” aldus Wouter, die het prima vindt om samen met mij te vertragen.

Als we het Safety Team weer tegenkomen geef ik aan hoe ik me voel. Ik krijg een verrassend en relativerend antwoord te horen. "Het gaat prima met jou. We hebben hier net iemand uit de race gehaald die niet meer wist wat hij aan het doen was. Hij liep al uren te dwalen. Hier, wil je Haribo?” Wouter en ik kijken elkaar aan en zeggen al lachend: “Ha, gedeelde 9e plek!”

Als we weer verder zijn gelopen (met wat Haribo achter de kiezen natuurlijk), krijg ik last van slaap en word ik druilerig. Ik stel voor dat we weer tempo gaan maken en gaan hardlopen waar kan. Gek genoeg word ik daar niet alleen wakker van, maar verdwijnt ook mijn warm-zijn-koud-zijn kwaaltje. Het geloof is weer terug; we gaan het halen. Na een tijd van 84 uur en 37 minuten komen we samen als 9e en 10e deelnemers over de finish en hangt Tim een mooie grote medaille om onze nek. Ik kan het nauwelijks geloven.

Binnen in de kantine gaan de voeten direct in een voetenbadje en wordt er verse friet, een pilsje en een heerlijke hamburger voor mijn neus gezet. Ook hier leggen de vrijwilligers ons nog even goed in de watten.

Er is bij mij geen sprake van een grote emotionele ontlading, al zou je die misschien wel verwachten. Ik ben vooral opgelucht en blij dat het erop zit. Ook ben ik mentaal gezien natuurlijk niet meer in de beste staat om het allemaal te beseffen. Dat zal zijn tijd nodig hebben. Gelukkig hangt er een mooie en zware medaille om mijn nek die me helpt realiseren dat ik het geflikt heb.

Ik zou dit moment graag wat langer in me op willen nemen, maar omdat ik mijn oogleden nauwelijks meer open kan houden is het hoogtijd om boven een slaapkamertje te claimen. Dat is ook niet zo gek als je in 4 nachten tijd maar 4 uur geslapen hebt.

Reflectie

Het parcours bleek de ultieme compilatie van het beste wat de Ardennen te bieden hebben. Voeg daar een fantastische groep mensen en de meedogenloze omstandigheden aan toe en het avontuur was compleet. Ik heb meer afgezien dan ooit tevoren, maar daarom ben ik extra trots om één van de slechts 21 finishers te zijn. In tegenstelling tot vorig jaar heb ik niet gehallucineerd en kwam ik fysiek vrijwel ongeschonden uit de strijd. Ik had zelfs maar één kleine blaar op mijn teen. Tot slot heb ik ook dit jaar weer veel geleerd, waaronder:

• Mensen maken het verschil. De juiste mensen boden op de juiste momenten de juiste woorden en steun. Denk aan lopers als Thijs, Bernhard en Wouter, het Safety Team en mijn vrouw, Brooke. Zij speelden stuk voor stuk een cruciale rol en hielden me op momenten van zwakte in de race.


• Radicale acceptatie. Tijdens de vorige editie was mijn hoofd sterker dan mijn lichaam. Dit keer was het andersom. Ik heb een aantal keer dicht tegen een DNF (did not finish) aan gezeten omdat ik niet in staat was om me mentaal aan te passen aan de veranderde omstandigheden. In de woorden van finisher Tim Weiss is het belangrijk om alle omstandigheden radicaal te accepteren.


• Mijn routine en systemen werken. Ondanks dat mijn hoofd het soms af liet weten, bleven mijn systemen werken. Ik at alles wat ik moest eten, hield mijn materiaal op orde, zorgde goed voor mijn voeten, sliep wanneer ik moest slapen, en nam ook bij volledige uitputting nog steeds de juiste beslissingen.


• Blijf warm. De kou had een heel groot aandeel in de dieptepunten die zich van zaterdag op zondag voltrokken. Nooit eerder ervaarde ik hoe het is om tot op het bot koud te zijn en daar geen antwoord op te hebben. Later in de race vond ik de oplossing door de gashendel open te trekken en droge laagjes kleding over mijn natte kleding aan te trekken. Een les voor de volgende keer; één Gore-Tex regenjas houdt het niet vier nachten lang vol en een simpele poncho over je regenjas doet al wonderen, aldus Wouter.

Het was een race die ik nooit zal vergeten.

Legends Family, bedankt!

---

Reacties

Reageer