Swiss Alps 160 km

---

Gepubliceerd op 19-08-2025.

Een race met de naam Swiss Alps behoeft weinig uitleg. De 160 kilometer lange route loopt door landschappen die stuk voor stuk thuishoren op een ansichtkaart. Bergpassen, gletsjers, pittoreske dorpjes, stuwmeren en hangbruggen: het komt allemaal voorbij. Alsof dat nog niet genoeg is heeft de lokale weerman een strak blauwe lucht voorspeld. Dat gaat gepaard met hoge temperaturen dus het belooft een editie vol zon, zweet en zonnebrand te worden.

Omdat ik inmiddels best wat ervaring met dit soort afstanden heb, ben ik van plan om te racen en te kijken wat voor ranking ik eruit kan slepen. Dat neemt niet weg dat ik (vooral met de voorspelde hitte in het achterhoofd) rustig van start ga om te voorkomen dat ik al vroeg al mijn kaarten verspeel.

Ademnood (kilometer 0 tot 50)

Om half acht in de ochtend klinkt het startschot en loop ik samen met 240 deelnemers in colonne de eerste berg op. Zoals altijd tikken de eerste uurtjes snel weg en wordt het steeds rustiger op de paden. Ik drink meer dan genoeg, maar daardoor blijft er in mijn maag weinig ruimte over voor vast voedsel. Als alternatief vestig ik mijn hoop op een drinkmix waarmee ik 60 gram koolhydraten per halve liter water binnen krijg.

Hoewel ik geniet van de mooie uitzichten en bergpaadjes, krijg ik het in de middag steeds zwaarder tijdens het klimmen. Zelfs met 16 verzorgingsposten groeit de behoefte om af en toe naast het pad op de grond te zitten om op adem te komen. Ik schuif alle misère af op de toenemende hitte en verwelkom elk stukje schaduw of zuchtje wind letterlijk met open armen.

Mijn strijd op de klimmetjes bereikt een nieuwe hoogte als ik van kilometer 40 tot 50 langs de indrukwekkende Aletschgletsjer loop. Dit is ogenschijnlijk het mooiste stukje van de route, toch geniet ik er nauwelijks van. Zelfs met een slakkentempo raak ik op de kortste klimmetjes volledig buiten adem en daarmee groeit het besef dat er iets anders aan de hand moet zijn. Dit heb ik normaal nooit. Zelfs als ik op de grond zit hijg ik minuten lang voordat ik weer bij adem ben.

Met het vallen van de avond bereik ik dan eindelijk de volgende verzorgingspost, Gletscherstube. Daar beland ik in de verzorgende handen van medisch vrijwilliger Lorcan. Hij hoort mijn verhaal aan en meet dat de zuurstofwaardes in mijn bloed te laag zijn. Heb ik te weinig ijzer in mijn bloed? Ben ik niet geacclimatiseerd? Ben ik niet fit genoeg? Joost mag het weten. Terwijl Lorcan nog het een en ander opneemt, lig ik met mijn benen omhoog mijn opties te overwegen.

Na zo’n twintig minuten meet ik weer gezonde waarden, wat erop wijst dat ik in ieder geval weer herstel. We besluiten dat ik de volgende etappe (die overwegend bergafwaarts is) rustig aan doe en bij de volgende post uit de race stap als ik wederom ernstig buiten adem raak. Het parcours telt namelijk nog zo’n 6000 hoogtemeters tot de finishlijn en dat ga ik in deze toestand nooit redden.

Erop of eronder (kilometer 50 tot 90)

Omdat ik al vrede heb gesloten met een mogelijke DNF (did not finish) loop ik met een bevrijd gevoel de schemering in. Elk gevoel van druk of competitie is overboord gegooid.

Na Gletscherstube volgt een lange afdaling tot een hangbrug een korte maar steile klim inluidt. Deze klim is een mooie test, want als dit niet lukt zonder buiten adem te raken dan is het einde oefening. Het wordt erop of eronder.

Tot mijn geluk kom ik vrij soepel boven en ben ik niet langzamer dan de mensen om me heen. Sterker nog, ik haal iemand in. Ik kom dus met een goed gevoel aan bij de volgende post. Helaas hebben ze hier geen saturatiemeter om mijn zuurstof te meten maar dat compenseren ze door hotdogs en koffie aan te bieden. Ik bel nog even met Brooke en concludeer dat ik me nu te goed voel om uit de race te stappen. Ook zijn de komende etappes relatief makkelijk en daarom besluit ik om door te gaan.

Of het door mijn liefde voor de nacht, de koelere temperaturen of de hotdog komt weet ik niet, maar ik kom de volgende 20 kilometer weer lekker op stoom. Waar ik vanaf de middag een heel aantal plaatsen ben teruggezakt, haal ik (zonder dat dit een doel is) nu weer zo’n 20 tot 30 lopers in.

Ik krijg rond drie uur ‘s nachts een kleine tegenvaller als mijn drop bag niet op het 80 kilometer punt ligt. Blijkbaar had ik daar de naam van de verzorgingspost op moeten schrijven en dus is de kans groot dat die van mij nog bij de start ligt. Dat betekent dat ik me niet om kan kleden, mijn schoenen niet kan wisselen en mijn proviand niet aan kan vullen. Maar ach, niets hiervan is noodzakelijk. Zelfs het pakketje proviand kan ik missen omdat er zoveel verzorgingsposten zijn. Ik loop dus maar weer snel door naar de volgende post die slechts 8 kilometer verderop ligt.

Eenmaal aangekomen bij die post klok ik direct gezonde zuurstofwaardes en wordt er een bord rösti met spiegelei voor mijn neus gezet. Het is officieel: ik ben weer terug in de wedstrijd!

Klimmen, klimmen, klimmen (kilometer 90 tot 130)

Het is maar goed dat ik weer de oude ben, want er staan vandaag een paar pittige klimmen op het programma. Tijdens zonsopkomst werk ik de eerste klim af en daal ik alle gemaakte hoogtemeters weer af naar een schilderachtig dorpje genaamd Binn. Met klassieke houten huizen en een oude stenen brug lijkt het alsof de tijd hier al eeuwenlang stilstaat. In een lokaal gemeentezaaltje word ik verwelkomd met gekookte aardappels en bouillon: een broodnodige krachtmaaltijd voor de volgende klim van 1200 hoogtemeters.

Hoewel de volgende klim in een enigszins koel bos begint, lopen we al snel in de brandende zon naar boven. Vlak voor de top geven hellingspercentages van 30-35% de genadeslag, waarna ik als een zombie bij de volgende post aankom. Deze klim blijkt ook zwaar te vallen voor Joep, een Bredanaar waar ik tijdens deze race geregeld contact mee heb. Het kost hem zelfs een DNF.

Vanaf deze post (Breithorn) start een 20 kilometer lange lus die over de 2738 meter hoge berg genaamd Fülhorn loopt, waarna Breithorn opnieuw gepasseerd wordt en de afdaling naar het dal volgt. Helaas krijgt Joep te horen dat als hij wil stoppen, hij alsnog de 10 kilometer lange afdaling naar het dal moet lopen. Het klinkt sadistisch, maar het is vaak de realiteit bij dit soort ultra’s waarbij de bewoonde wereld niet altijd om de hoek ligt.

Terug naar mezelf. Ik zit inmiddels op 110 kilometer en heb met de Fülhorn nog één bergpas in het verschiet. Het zijn wederom warme, langzame en druilerige kilometers. Vlak voor de top word ik wakker geschud als er op handen en voeten geklauterd moet worden. Daarna is het erop en erover en zo snel mogelijk terug naar Breithorn.

De realiteit, wat is dat ook alweer? (kilometer 130 tot 160)

Nu ik weer in Breithorn ben kan ik de finish bijna ruiken en zet ik de afdaling naar het dal in. De avondzon zorgt voor prachtige taferelen en maakt het afdalen een stuk aangenamer. Het is erg gaaf om in een gouden zonlicht door de prachtige bossen te lopen.

Eenmaal in het dal wordt het snel donker en daarmee nemen ook de hallucinaties toe. Dit keer zijn de waanbeelden niet visueel, maar slaan ze volledig op mijn interpretatie van het moment. Zo loop ik 10 kilometer voor het einde over een smal dijkje door een bos. Ik snap dit pad echt niet en al helemaal niet wat wij hier doen. Ik beeld me in dat dit dijkje is aangelegd door een mollig kind uit een naastgelegen dorp. Dat dorp verwacht ik over enkele minuten te zien, maar het dijkje blijkt 3 (!!) kilometer lang te zijn en er komt dus maar geen eind aan. Ik word er helemaal gek van.

Gelukkig besef ik dat ik afdwaal en dus probeer ik van alles om bij de les te blijven. Zo drink ik bij de laatste verzorgingspost koffie, zet ik onderweg muziek op en praat ik hardop tegen mezelf over hoe irrationeel mijn gedachten zijn.

Een paar kilometer voor het einde besluit ik om Brooke te bellen en dat blijkt de winnende strategie. We kletsen er gezellig op los (aan verhalen geen gebrek!) tot ik door de straten van Fiesch loop en de finish in zicht komt.

En zo geschiedde. Even na middernacht kom ik als 93e loper onder de finishboog door en neem de verdiende belt buckle in ontvangst. Hier had ik op de eerste dag alleen maar van kunnen dromen toen ik 150e lag en er een DNF boven mijn hoofd hing!

Wat dat betreft heeft de Swiss Alps me goed terug op mijn plek gezet. Want met of zonder hitte, een afstand van 160 kilometer met 10.000 hoogtemeters is én blijft een loeizware onderneming. Eentje die je niet even ‘racet’. Laat dat de grote les van dit letterlijk en figuurlijk adembenemend mooi avontuur zijn.

---

Reacties

Reageer