Grizzly 100

---

Gepubliceerd op 7-11-2021.

Laten we met de conclusie beginnen. Ik was met een eindtijd van 11:28:16 anderhalf uur sneller dan mijn verwachte eindtijd en daarmee pakte ik de 17e plek van de 183 deelnemers. Hoe kwam dit droomdebuut op de 100 kilometer tot stand? Je leest het in onderstaand verhaal.

Droomdebuut op de 100k

Het is kwart voor zes op een regenachtige zaterdagochtend in oktober. Ik heb mijn regenjas al aan terwijl ik in een typische voetbalkantine wacht op de start van de Grizzly 100. Een straffe bak koffie in het herkenbare geruite kartonnen bekertje sla ik vandaag even over; mijn darmen gaan het al zwaar genoeg krijgen met alle gelletjes. Op het programma staat een geweldige race door België, Nederland en Duitsland. Het is een glooiend parcours met 3000 hoogtemeters door open velden, loof- en naaldbossen.

Voor de verandering ben ik niet zenuwachtig en zit ik er ontspannen bij. In de afgelopen 9 maanden liep ik al zo’n 2400 kilometer hard. Ter illustratie, zo’n afstand brengt je van Groningen naar Gibraltar. In die periode liep ik twaalf keer de marathonafstand of langer (waaronder drie races in de Alpen) en maakte ik in totaal ruim 30.000 hoogtemeters. Ik ben dus klaar voor deze 100k en hoop dat het de kers op de spreekwoordelijke taart wordt.

Een paar minuten voor zes waggelen we langzaam naar buiten. De capuchons gaan op en de hoofdlampjes aan. De sfeer is ingetogen, dus na een matig enthousiaste countdown start ik samen met 200 andere deelnemers om zes uur aan het avontuur. Mijn tactiek is om de race ‘van achter’ op te bouwen. Dit houdt in dat ik in de staart van het deelnemersveld start. Hier word ik niet opgejaagd door snellere lopers en verklein ik de kans dat ik mezelf al vroeg in de race opblaas. Iets met een ezel en dezelfde steen. Ik zal het vandaag zelf moeten doen, dus wat de rest doet mag geen impact hebben op mijn keuzes over tempo, kleding (laagjes) en voeding.

Vandaag is het enige doel om heelhuids de finish te halen, dus ik gooi een streeftijd en tempo overboord. Daarom zie ik op mijn horloge enkel de route die ik moet volgen. Het enige waar ik tijdens de race mee bezig wil zijn is hoe het op dat moment gaat en wat ik moet doen om mezelf over een aantal uur nog steeds goed te voelen. Hoe voelt het tempo? Hoe voelen mijn maag en darmen? Kan ik eten of drinken? Heb ik het te warm of te koud? Je snapt het wel.

Al vroeg in de race pakken m’n tactiek en mindset goed uit. Ik kom gedurende de ochtend lekker in de wedstrijd en schuif van plek 130 naar plek 60 en verder. Ik eet meer dan voldoende en mijn maag en darmen reageren goed op de chemische gelletjes en repen. Het is inmiddels gestopt met regenen en de temperatuur lijkt precies goed. Het ontbreken van maag-/darmproblemen en het hebben van een perfecte temperatuur zijn een cruciaal stukje geluk wat vandaag meewerkt. Voordat ik er erg in heb ben ik bij de tweede verzorgingspost op 45 kilometer. Hier staan m’n vriendin, moeder en stiefvader me enthousiast op te wachten en voeren we een geoliede pitstop uit.

Vanaf deze post maak ik een lus van 18 kilometer rond het drielandenpunt en kom ik hier vervolgens weer terug. In het begin van de lus kom ik drie lopers tegen die ik inhaal. De resterende tijd loop ik volledig in mijn eentje; ik zie niemand voor of achter me. Als ik bijna terug bij de post ben zie ik voor het eerst weer andere deelnemers. Het zijn lui die nu pas aan de lus beginnen. Terwijl we elkaar aanmoedigen realiseer ik me hoe ver het deelnemersveld al is uitgesmeerd. Eenmaal terug bij de post (kilometer 63) vertelt mijn vriendin dat ik 39e lig. Het zou leuk zijn als ik dit vol kan houden. Wanneer ik de post verlaat zie ik wat mensen ver voor me lopen. Mijn plan is om zelf zo constant mogelijk te blijven lopen in de hoop dat de rest het zwaarder krijgt en vertraagt. Wellicht kan ik op die manier nog een aantal plaatsen stijgen.

De laatste post ligt op 85 kilometer. Opweg daarheen begint mijn lichaam te piepen en te kraken. Zaak om nog beter op mijn eten en drinken te letten zodat ik niks te kort kom. Naast de scheurtjes in mijn fysieke gesteldheid begin ik het mentaal ook zwaarder te krijgen. Ik denk steeds vaker “hoe ver nog tot de post” en dat draagt nergens positief aan bij. Op dit soort momenten val ik terug op Matthew Wilder’s Break My Stride. Het wordt mijn mantra:

        Ain't nothin' gonna to break my stride
        Nobody gonna slow me down, oh no
        I got to keep on movin'

Met de nadruk op de laatste zin. Hierdoor schuifelde ik de afgelopen uren gestaag door het deelnemersveld naar voren. Iemand inhalen is de enige mentale boost die ik op dit stuk krijg. Ik kijk nooit achterom en richt me weer op de volgende als die eenmaal in zicht is. Na dit zwaarste stuk kom ik plusminus als 22e aan bij de laatste post. Het is de aanwezigheid van m’n vriendin en familie dat ook hier weer goede opsteker geeft. Zij maken een groot verschil wat betreft mijn mentale staat.

Met nog 15 kilometer te gaan wil ik mijn positie vasthouden en verwacht ik niet dat er meer in zit. Toch verschijnt er in de verte weer een loper. Kilometers lang loop ik op hem in, maar hij ook weer op mij uit. Uiteindelijk lopen we naast elkaar. We raken aan de praat en wisselen kort wat verhalen uit. Zijn naam is Patrick en hij eindigde hier twee jaar geleden als vierde. Ook rende hij deze maand al drie marathons. Helaas heeft hij op dit moment wat problemen met zijn enkel en ik kamp met opkomende kramp. Daar geeft hij me vervolgens een kauwtablet voor. Dankjewel, Patrick! Het was het eerste en laatste leuke praatje wat ik tijdens de race zal maken. Een paar kilometer voor de finish laat hij me lopen en maken we het op ons eigen tempo af.

Inmiddels ruik ik de finish en kan ik mezelf niet meer in bedwang houden; ik wil weten hoeveel kilometer ik nog te gaan heb. Nog 3,75! Terwijl ik al rennend het scherm van mijn telefoon check, zie ik dat mijn vriendin 'sub 9!' heeft gestuurd. Een tijdje terug stuurde ze dat ik 19e lag, dus ik interpreteer het als 'je zit bij de laatste 10 deelnemers'. Zoveel mensen heb ik niet meer ingehaald, maar wellicht waren er een aantal verkeerd gelopen.

“Holy shit!” denk ik in een opwelling. “Als ik dit volhoud dan eindig ik in de top 10!”. Ik besluit de eindsprint van mijn leven te rennen, dus ik eet mijn laatste gel met cafeïne, drink mijn flesje leeg en voer het tempo op tot onder de 5:00 minuut/kilometer. Ik haal nog twee lopers in en lig 7e. Als ik aan het einde van een kaal weiland ren, kijk ik om en zie ik in de verte dat iemand de achtervolging heeft ingezet. Nog een tandje erbij! Terwijl ik de sprint inzet vragen passerende wandelaars hoe lang deze hardloopwedstrijd is. “100 kilometer!” roep ik enthousiast. “En ik ben er bijna!”.

Een paar honderd meter voor de finish kijk ik nog eens om en tot mijn grote verbazing is de achtervolger dichterbij gekomen. Ik ren inmiddels tussen de 4:00 en 4:30 minuut/kilometer en nader de voetbalvereniging. Ik draai het veld op, zie dat ik voldoende voorsprong heb en ren de finishstraat in. De handjes gaan de lucht in, ik geef mijn moeder een high five en ren vervolgens met een verbaasde blik op m’n gezicht over de finishlijn heen. “Hoe heb ik dit in godsnaam gedaan!?” denk ik terwijl m’n vriendin me opvangt en de commentatoren omroepen dat ik met de 17e plek naar huis ga. De 7e plek was te mooi om waar te zijn natuurlijk. Achteraf blijkt dat m'n vriendin met 'sub 9' bedoelde dat ik nog minder dan 9 kilomter te gaan had. Maar, dat maakt natuurlijk helemaal niks uit. Ik ben onwijs blij met het resultaat en het was een waanzinnig mooie race.

Wat er met de achtervolger is gebeurd blijft een raadsel. De nummers 18 en 19 finishten namelijk vier minuten later dan ik. Was het een willekeurige recreant door wie ik me liet opnaaien? Hoogstwaarschijnlijk.

Samengevat kwam dit perfecte debuut op de 100 kilometer tot stand door:

• Voldoende voorbereiding, waaronder 2400 kilometer in negen maanden.
• Goed eten en drinken. Volgens Strava verbrandde ik 12.000 calorieën. Dat zijn 60 kaassouflees of 110 bananen.
• Tactiek en mindset. De race van achter opbouwen en niet bezig zijn met cijfertjes.
• Support crew. De energie en mentale boost die zij me bij de posten geven.
• Portie geluk. Perfecte weersomstandigheden, geen maag- en darmproblemen, anti-kramp tablet krijgen van een toffe deelnemer.

Twee dagen na de Grizzly 100 ontving ik een e-mail met de tekst "Thanks for entering the Western States Endurance Run lottery". Wie weet volgt er ooit een debuut op de oudste 100 mijl race ter wereld...

---

Reacties

Reageer