LOTR Slam: Ultralopen zonder zijwieltjes

---

Gepubliceerd op 25-01-2026.

De Lord of the Rings (LOTR) Slam bewijst dat je geen hobbit hoeft te zijn om een mooi avontuur te beleven. Het ligt dichterbij dan je denkt, verscholen in donkere valleien en mistige bossen, over paden die elk hun eigen verhaal vertellen. En hoewel het simpelweg een kwestie is van eropuit gaan, geeft de Slam net even dat nodige duwtje in de rug.

De Slam begon in 2024 met een kwalificatie van ongeveer 210 kilometer. Deze onderneming heet Dead Marshes en daar schreef ik eerder een verhaal over. Na succesvolle afronding wachten er in 2025 drie routes van elk minimaal 160 kilometer. Wie die weet te voltooien, mag zich klaarmaken voor een obscure laatste tocht naar de ondergrondse vuren van Mordor.

De regels zijn simpel. Elke route moet binnen 48 uur afgelegd worden. Hoe en wanneer je dat doet mag je zelf weten, zolang het maar in 2025 is. Er is dus geen routemarkering en geen bevoorrading of hulp van de organisatie. Alleen jij, de natuur en de lange weg die voor je ligt. Het is ultralopen zonder zijwieltjes en dat heeft iets puurs, maar het brengt ook een hoop uitdagingen met zich mee.

De routes (meer info hier):
210 km - Dead Marshes (België & Duitsland)
161 km - Shadows of the Past (Luxemburg)
166 km - Misty Mountains over Redhorn Pass (België)
171 km - Tale of Years of the Third Age (Duitsland)
? km - Battle of the Black Gate (België)

In totaal weten 18 lopers de kwalificatie te voltooien en daarmee is The Fellowship gevormd. We zitten samen in een groepschat en zullen elkaar volgen met behulp van live trackers. Terwijl sommige lopers samen op pad gaan, zal ik alle routes volledig solo en zelfstandig afleggen. En dat wordt puzzelen, want naast de Slam staan ook nog de Legends Trail (275 kilometer), Swiss Alps (160 kilometer), mijn eigen bruiloft en een heel aantal weken in het buitenland op de agenda. Ik zal dus het hele jaar fit en aanpasbaar moeten blijven om de Slam tot een goed einde te brengen.

Shadows of the Past

Afstand: 161 kilometer
Hoogtemeters: 4.200 meter
Locatie: Mullerthal, Luxemburg
Tijd: 29:48:01 (waarvan 6:27:36 pauze)
Maand: Mei

In tegenstelling tot Mike en Nick, die op buitenaardse wijze de volledige Slam in de eerste week van januari uitlopen, neem ik er het hele jaar de tijd voor. Ik begin in mei met de meest toegankelijke route. Deze bestaat namelijk vooral uit gevestigde wandelpaden en loopt na een kleine 100 kilometer weer langs het startpunt: het perfecte moment voor een dutje in de auto. Daarnaast staat Mullerthal met zijn talloze rotsformaties garant voor vermaak.

Onder het genot van een stralende lentezon vliegen de eerste 100 kilometer voorbij en kom ik na zo’n 14 uur terug bij de auto. Het is op dat moment 2 uur ‘s nachts en ik zet in op een kort dutje. Maar zelfs met een donsjas én een winterjas aan koel ik zo erg af dat ik besluit om pas na zonsopkomst weer op pad te gaan. Dat blijkt rond 7:00 uur te zijn. Hiermee vermijd ik meteen het resterende deel van de nacht, wat ik niet erg vind want ik krijg mijn draai maar niet gevonden in het donker.

Ook op de tweede dag weet ik het tempo hoog te houden. Als een totale tijd van onder de 30 uur in zicht komt, zet ik zelfs nog een versnelling in om dat te halen. De pijntjes in mijn voeten verdwijnen en ik kom zonder blaren of andere problemen na 29 uur en 48 minuten weer bij de auto. Het voelt alsof ik de 100 mijl afstand voor het eerst goed onder de knie heb. Ik klop mezelf op mijn schouder, eet een hamburger en rij dezelfde avond nog naar huis.

Hoewel het een prachtige route was en ik sterk gelopen heb, kwam ik er mentaal nooit echt lekker in. Mijn hele houding was ‘ff snel’. Even snel naar Luxemburg rijden, na 100 kilometer even een dutje in de auto doen en na uitlopen direct weer naar huis rijden. Daardoor liep ik constant met een gehaast gevoel en was ik nooit echt in het moment. Dat moet ik bij de volgende route anders aanpakken.

De voortgang van de LOTR Slam wordt nauwkeurig bijgehouden in een tabel. Deelnemers hebben geen rugnummers, maar kiezen elk een personage uit de LOTR reeks. Achter mijn naam staat Treebeard genoteerd. Dit personage koos ik niet ter compensatie voor mijn gebrek aan baardgroei, maar vooral vanwege mijn bewondering voor grote, oude bomen. Een bekende uitspraak van Treebeard luidt: "Don't be hasty.” Laat dat precies mijn voornemen zijn voor de volgende route van de Slam.

Misty Mountains over Redhorn Pass

Afstand: 166 kilometer
Hoogtemeters: 5.900 meter
Locatie: Bouillon, België
Tijd: 37:04:14 (waarvan 10:05:14 pauze)
Maand: Oktober

Net als bij Shadows of the Past bestaat deze route uit twee aparte lussen waarbij het startpunt tussentijds gepasseerd wordt. Om dit volgende avontuur meer ontspannen aan te gaan boek ik een hotel om de nacht op te breken. Ik hoop dat deze ontzorgende oplossing helpt om onderweg meer te kunnen genieten. Je krijgt er 48 uur de tijd voor, dus waarom zou je haasten?

De eerste 60 kilometer gaan gepaard met flink wat regen. Het zou een reden kunnen zijn waarom het hele gebied uitgestorven is, al verklappen de overgroeide paden dat er hier doorgaans weinig menselijke activiteit is. Wat dat betreft had deze route ook zomaar The Forgotten Lands kunnen heten. De enige mensen die dit land niet zijn vergeten, zijn de jagers. Blijkbaar zetten zij niet elk geitenpaadje af met een Chasse bordje waardoor ik op een gegeven moment door een actief jachtgebied loop. Met wat gemompel wijzen de jagers me een andere kant op en loop ik een flink stuk om. Putain…

Gelukkig kom ik zonder schotwonden weer terug bij het hotel, waar ik een heerlijke 6 uur slaap meepak voordat ik om 4 uur ‘s nachts weer vertrek. Dat The Fellowship nooit ver weg is blijkt als ik rond dat tijdstip Olav en zijn vrouw tegenkom op een parkeerplaats in Bouillon. Zij hebben de route eerder op de avond uitgelopen en ontwaken net van een dutje in de auto. Met hun aanmoedigende woorden in mijn zak begin ik aan de resterende 100 kilometer, die niet veel anders blijken te zijn dan de eerste 60. Dat geldt voor zowel de bosrijke landschappen als mijn interacties met jagers, al staan er dit keer wél bordjes die het jachtgebied aanduiden. Echter leidt elke omweg die ik neem naar een nieuwe afzetting. Ik deel mijn frustratie met The Fellowship, waarop Jaber een kaart van het jachtgebied stuurt. Pas dan wordt duidelijk dat mijn omweg ruim 20 kilometer lang is. Putain, encore…

Tegelijkertijd begin ik te rekenen. “Als het tegenzit dan kom ik pas op maandagochtend terug bij het hotel. Check-out tijd is om 11 uur. Dat is dus net kut. Ik kan maar beter doorlopen.” Tot slot maak ik me na zonsondergang ook nog eens zorgen om de vele wilde zwijnen die hier ‘s nachts actief zijn en niet bang zijn om mensen aan te vallen. Klote... Ik zit er mentaal wéér niet lekker in. De tanden gaan op elkaar en ik rond de route uiteindelijk om middernacht af.

Achteraf kijk ik terug op een hele mooie ervaring in een schitterende, groene en ruwe omgeving, al vond ik wederom niet de rust waarop ik hoopte. Ik had haast en moest zo snel mogelijk wegwezen van waar ik was. Jagers, wilde zwijnen en een alsnog tikkende klok maken dat “don’t be hasty” makkelijker is gezegd dan gedaan…

De Slam biedt nog één kans om deze code te kraken. Op naar Duitsland voor de laatste lange route.

Tale of Years of the Third Age

Afstand: 171 kilometer
Hoogtemeters: 5.700 meter
Locatie: Vulkaneifel, Duitsland
Tijd: 31:18:17 (waarvan 3:31:58 pauze)
Maand: December

Omdat ik vond dat ik tijdens de vorige routes te veel haast had en te weinig in het moment leefde, is het tijd om mijn voorbereiding om te gooien en goed over een aantal dingen na te denken. Om te beginnen boek ik een extra overnachting en gun ik mezelf daadwerkelijk de limiet van 48 uur. Ook duik ik in de geschiedenis van de Vulkaneifel om meer waardering voor de omgeving te krijgen. Zo kom ik erachter hoe enorme ondergrondse explosieve stoom-uitbarstingen de verschillende maaren hebben gevormd. Best gaaf.

Als laatste besluit ik om de live tracking pas laat in het avontuur met The Fellowship te delen. Ik ben benieuwd of dit het gevoel van vrijheid versterkt. Het is ‘ik en de Vulkaneifel’ en niet ‘ik, de Vulkaneifel en mensen die op afstand meekijken.’

Tot mijn geluk betaalt de voorbereiding zich vanaf de eerste kilometer uit, want ik zit er zowel mentaal als fysiek geweldig in. De landschappen zijn prachtig en de aanhoudende mist zorgt voor een heel sereen gevoel. Dat wordt versterkt door het feit dat ik amper mensen tegen kom. Er is geen afleiding, geen haast en geen frustratie.

Om die lijn door te trekken en weer eens van de nacht te kunnen genieten, gebruik ik het appartementje op kilometer 93 alleen voor een warme maaltijd en een kort dutje. Dat duurt 1,5 uur, waarna ik mijn tocht rond 22:30 weer vervolg. Omdat ik in de resterende 80 kilometer geen voorzieningen tegen zal komen, ga ik met een volle rugzak de nacht in. Tijdens deze donkere uren dwaal ik voornamelijk tussen wijngaarden aan de Moezel en komt er af en toe een mooie ruïne of stil dorpje met oude vakwerkhuizen voorbij.

Rond zonsopkomst loopt dit nachtelijk toerisme ten einde en breekt een zware laatste etappe van 20 kilometer aan. De paden zijn verouderd, overgroeid en vaak erg modderig. Ik vertraag met elke stap die ik zet, waarbij een aantal blaren flink protesteren. Je leest het goed; de lol is er na ruim 24 uur wel vanaf.

Tijdens deze laatste uren denk ik vaak aan het romantiserende aspect van ultralopen. Het klinkt altijd zo sereen, heroïsch en misschien wel sprookjesachtig. Ik vergeet vaak snel weer hoe het voelt als vers geprikte blaren tegen de binnenkant van m’n schoenen drukken. Of dat ik soms nauwelijks mijn ogen open kan houden en hoop een mooi plekje te vinden voor een dutje, maar dat ik altijd doorloop als ik dat plekje gevonden heb omdat ik bang ben om af te koelen.

Deze laatste kilometers zijn duidelijk een gevalletje van type 2 fun: iets wat pas achteraf als plezierig wordt beschouwd.

Hoe dan ook, ik weet de tocht weer tot een goed einde te brengen, genoot, bleef in het moment en had geen haast. Missie geslaagd!

Battle of the Black Gate

Een dag na Tale of Years of the Third Age rij ik door naar de laatste uitdaging. Aan de hand van een cryptische omschrijving (Lucky Number 37) en een GPS coördinaat ga ik op zoek naar het ondergrondse eindpunt van dit underground running project.

Ik ben een tikkeltje nerveus om zelfstandig door een uitgebreid grottenstelsel te navigeren en daar misschien wel mensen tegen te komen. Maar, eenmaal in de grot valt er tot mijn verbazing een deken van rust over me heen en ontdek ik met veel plezier de muisstille gangenstelsels. Ik ben een totaal andere wereld binnengetreden. Een wereld waarin veel nieuwsgierige freaks hun sporen hebben achtergelaten.

Dan is daar eindelijk Lucky Number 37 en maak ik als 4e loper uit The Fellowship een foto bij het eindpunt.

Conclusie

De LOTR Slam leverde precies wat het moest doen: ultralopen in zijn puurste vorm ervaren en nieuwe lessen leren zonder dat het gemeenschapsgevoel verloren gaat. Alone Together, zoals organisator Maarten Schön het zo mooi verwoordt.

Andere reflecties op de Slam zijn:

• Don’t be hasty. Het was een druk jaar waardoor de Slam onderdeel werd van een lange to-do lijst die ik op hoog tempo afwerkte. Ondanks dat het niet makkelijk was om uit dit hamsterwiel des levens te stappen en mijn rust te vinden, heeft de Slam me geleerd hoe ik meer van dit soort ondernemingen kan genieten.


• Het hele jaar fit. Ja, het was een druk jaar. Maar, daardoor heb ik het hele jaar door zo’n goede conditie gehad, dat ik altijd in staat was om een 100 mijl route te lopen als de kans zich voordeed. Ook herstelde ik telkens snel en liep ik binnen een paar dagen weer hard. Het is tof om dat niveau bereikt te hebben en het is een basis die ik graag doortrek naar 2026.


• Leren van genadeloze leermeesters. Ik heb ontzettend veel nieuwe dingen over ultralopen geleerd en dat heb ik te danken aan de genadeloosheid van de organisatoren; ze bouwen uitdagende routes, delen weinig tot geen aanvullende informatie en laten alles over aan de lopers. Zo kom ik er later achter hoe de uitdaging in de grot tot stand is gekomen. De schat aan informatie is rijk, toch krijg ik enkel een doodsimpele instructie. Vooraf dacht ik: “Hoe kun je me met zo weinig informatie een grot met oneindig veel gangen insturen?” Maar achteraf besef ik dat de cryptische doch simpele instructie alles was wat ik nodig had. Meer informatie zou afbreuk doen aan de zelfvoorzienendheid, spanning en mystiek.

Want succes gaat niet over het zo gemakkelijk mogelijk bereiken van de finish. Succes gaat over het op eigen kracht volbrengen van deze onderneming. Over fouten maken, lessen leren en mooie avonturen beleven. Daar zijn geen shortcuts voor.

De Finishers

Mijn verhaal is slechts één van de elf verhalen die de LOTR Slam rijk is. Want ondanks dat iedereen exact dezelfde route heeft afgelegd, houden we er allemaal onze eigen belevenissen op na. Iedereen heeft verschillende pieken en dalen gehad en voor verschillende hete vuren gestaan. Van materiaalpech tot een Duits ziekenhuisbezoek en onderkoeling, niets kon deze groep stoppen.

Heb je nu ook zin om eropuit te trekken? Bekijk dan snel The Matrix Slam 2027!

---

Reacties

Reageer